اى کاش در پايان اين سفرها اگر رسيدم به آن چشمه آب وپاى آن صخره بلند و آن باغ هاى سرسبز که روح عزیزانم در لاى شاخ و برگ هاى خرم و شاداب آن به خواب رفته اند،فصل بهار باشد و هنگام سبزه باران,....نه پرتو خونين غروب....و نه سايه ظلمانى ابرهاى اندوه...آن.پاک و بزرگ و صبور ومعصوم , آن تنهاى دردمند نخلستان ...

پروانه من گريخت...به شتاب يک شوق , به سبکبارى يک خيال , به پريشانى يک آرزوى آشفته , نمى دانم چگونه . از تنهايى اطاق گريختم , خود را به در خانه رساندم , گشودم , بيرون را نگريستم : کویر .... آسمان .... سکوت ...